รอเวลา..

posted on 24 Oct 2009 20:25 by mayastory

 

 

มีใครคนหนึ่งพูดกับฉันว่า..

แววตาฉันดูเศร้าเหมือนคนมีอะไรในใจตลอดเวลา

ฉันถามเค้าว่าจริงหรอ? มันออกอาการขนาดนั้นเลยหรอ?

 เค้าตอบว่า.. ใช่!

 แม้ฉันจะยิ้ม จะหัวเราะกับใครๆ แต่แววตาฉันไม่ได้หัวเราะหรือยิ้มตาม

 

ใครคนนั้นบอกฉันว่า..

เรื่องบางเรื่อง เราก็ควรที่จะผ่าตัดมันออกไป

มันอาจจะเจ็บปวด ทรมานในช่วงแรกที่บาดแผลยังไม่หาย

แต่เมื่อไหร่ที่แผลหายสนิท

ชีวิตของฉันจะดีขึ้นมากกว่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้

 

เค้าให้เหตุผลว่า.. ถ้าฉันไม่ยอมผ่าตัดมันออกไป

สุดท้ายแล้วฉันจะเป็นคนเดียวที่เจ็บปวดมากที่สุด

และต้องอยู่เหมือนตายทั้งเป็น

 

เค้าถามฉันต่อ.. ว่าฉันมีความสุขแล้วหรือยังกับสิ่งที่เลือก

ฉันตอบว่า มีความสุขดี

แต่เค้าไม่เชื่อ!

 

เค้าให้ฉันลองถามใจตัวเองดูอีกครั้ง

ฉันตอบไปว่า.. ฉันเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน

 ฉันพูดกับเค้าได้แค่นี้.. น้ำตาของฉันก็ไหลไม่ยอมหยุด

 

เค้าไม่พูดอะไร ได้แต่บีบมือฉันเบาๆ

แล้วปล่อยให้ฉันร้องไห้อยู่อย่างนั้น

 

ฉันรู้สึกดีขึ้นหลังจากได้ร้องไห้ออกมา

รู้สึกดียิ่งกว่า เพราะมีคนปลอบ ในวันที่ฉันต้องการใครสักคน

เค้าถามฉันว่า.. อยากระบายอะไรอีกมั้ย?

 

น้ำตาฉันเริ่มเอ่อล้นออกมาอีกครั้ง

ไม่มีคำตอบอะไรจากฉัน

นอกจากคำ "ขอบคุณ"

 

ขอบคุณในความรู้สึกห่วงใย

ขอบคุณที่อยู่ข้างๆ กันในวันที่ฉันรู้สึกไม่มีใคร

 

ฉันยิ้มให้เค้า ก่อนหัวเราะให้กับตัวเองเบาๆ

ในเวลาแบบนี้ คนที่อยู่ตรงหน้าฉัน.. กลับไม่ใช่คุณ

คนที่ฉันรักมากมายหนักหนา

 มันก็น่าตลกดีเนอะ!

 

ฉันคิดว่า.. ฉันควรจะหักใจให้ได้สักที

เหตุผลก็คือ.. ฉันรู้ดีทุกอย่าง ว่าระหว่างเราจะเป็นอย่างไรต่อไป

ระหว่างเรา ต้องไปในทิศทางไหน

ระหว่างเรา.. มันไม่มีทางเป็นไปได้เลย

 

 เจ็บปวดกับคำนี้เหมือนกันนะ.. แต่จะให้ทำยังไงได้

คนมาทีหลังอย่างฉัน สมควรเป็นฝ่ายจากไปอยู่แล้ว

 

แต่ก็อย่างว่าแหละ.. เป็นเพราะตัวฉันเอง

ตัวฉันเองคนเดียว ที่ไม่ยอมรับความจริง

มัวแต่หลอกตัวเองไปวันๆ ว่ารักเรายังเหมือนเดิม

 

เพราะอะไรละ.. ถ้าไม่ใช่เพราะ "รัก" คำเดียวจริงๆ 

แต่ในเมื่อความรักระหว่างเรา เดินทางมาได้เพียงเท่านี้ 

ฉันก็คงไม่ดันทุรัง รั้งหัวใจใครเอาไว้

 

เมื่อถึงเวลาที่ฉันพร้อม

ฉันเอง.. ก็อยากจะลองผ่าตัดบางสิ่งบางอย่างไปเหมือนกัน

แต่ติดอยู่ตรงที่

ฉันยังกลัว และยังอ่อนแอเกินไป

ฉันกลัว.. ว่าจะทนพิษบาดแผลหลังผ่าตัดไม่ไหว

หรือไม่บาดแผลนั้นอาจจะกลายเป็นแผลลึกที่ไม่มีวันหาย

 

ระหว่างนี้ฉันแค่ต้องการเวลา

ขอเวลาฉันอีกเพียงนิดเดียวเท่านั้น 

เพื่อสักวันหนึ่ง.. ที่ฉันจะพร้อมผ่าตัดมันออกไป

โดยไม่รู้สึกเจ็บปวดกับบาดแผลนั้นเลย

 

.  .  .

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet


บางครั้งเวลาก็ไม่ได้ช่วยอะไรเราเลย...

#8 By ณ ที่นี่ (124.121.224.96) on 2009-11-18 20:57


ช่วงเวลาสับสนแบบจะเอายังไงต่อไปดีแบบนี้
เป็นอะไรที่ทรมานสุดๆแล้ว เราคนหนึ่งแหละที่เคยเป็น
เจ็บจนพูดไม่ออก ร้องจนไม่มีน้ำตา
ประมาณว่าจะหยุดก็หยุดไม่ได้ จะไปต่อก็คงไปไม่ถึง
เป็นอะไรที่ครึ่งๆกลางๆ เฮ้ออออ ทรมานใจจริงๆ

เอาใจช่วยละกันนะค่ะ ขอให้ผ่านไปด้วยดี
เราเองผ่านช่วงนี้มาแล้ว บาดแผลหายไปก็จริง แต่ก็ยังฝังใจอยู่
เป็นอะไรที่ยากจะลืมจริงๆ

ผู้หญิงลืมยาก

#7 By บังเอิญผ่านมา.. (124.120.164.112) on 2009-10-28 17:37

เศร้าสุดๆ ไปเลยอ่ะ

#6 By Minney (124.120.159.233) on 2009-10-27 19:02

สู้คับ big smile

#5 By iTualek on 2009-10-25 08:53

ตั้งแต่พานพบ blog อกหักมา
blog นี้ "เศร้าที่สุด"

เศร้าจน..ไม่รู้จะให้กะลังใจยังไง ไปไม่ถูกกันเลยทีเดียว

เอาเปนว่า..เศร้าเปนเพื่อนละกัน

#4 By sky -_- on 2009-10-25 02:29

ออกเดินไป
สู่ดอกไม้
ดินแดนสว่าง

หากวันหนึ่งมีจริง

#3 By 11 on 2009-10-24 22:42

สู้ ๆ confused smile

#2 By ♥ ช้างต้น on 2009-10-24 22:40

ความ กลัวเปน สิ่งที่เรา สร้างขึ้นเอง ,,


สู้ๆๆ งับ เอาใจช่วย ,, big smile

#1 By ช ม เ พ ลิ น * on 2009-10-24 21:08